1897, 01 մարտ (նոր տոմարով՝ 13 մարտ), Կարս — Ծնունդը՝ ըստ “Չափաբերական մատյանի”: Հայրը՝ Աբգար Մարգարի Սողոմոնյան, մայրը՝ Թեկղե Ավետիքի Միրզայան: Դավանանքը՝ հայ լուսավորչական:
Ծնողները ծագումով Մակուից էին, այդ իսկ պատճառով նա եւս երբեմն իրեն մակվեցի է համարել՝ “Հայրենիքս է Խանի Մակուն”, “Բանաստեղծ՝ ծնված Մակու քաղաքում”:
Հայրը պարսկահպատակ էր եւ զբաղվում էր առեւտրով: Եղիշեից բացի ուներ եւս վեց երեխա՝ Աշխեն, Մարիամ, Աննա, Գեղամ, Սերոբ, Սողոմոն:

Սոկրատես (հունարեն՝ Σωκράτης, 470–399 մ.թ.ա.)– հին Հունաստանի հայտնի փիլիսոփա։ Սոկրատես անունը հունարենում նշանակում է «անխորտակելի զորություն» (սոս՝ անխորտակ, կրատոս՝ ուժ, զորություն): Երբեմն հայերենում օգտագործվում է նաև Սոկրատ անունը (այն, անշուշտ, ռուսերենի ազդեցությամբ է ձևափոխվել)։Համարվում է, որ Սոկրատեսն է Արևմտյան փիլիսոփայության հիմնադիրը։ Սոկրատեսը այն եզակի փիլիսոփաներից էր, առանց որի անհնար է պատկերացնել հունական և եվրոպական փիլիսոփայության պատմությունը։

Պլատոն Աթենացին, մ.թ.ա 427-348, հին հունական փիլիսոփա, անտիկ իդեալիզմի խոշորագույն ներկայացուցիչը: Ծնվել է արիստոկրատական ծագում ունեցող ընտանիքում: Աթենական տոհմիկ քաղաքացու որդի Պլատոնն իր ողջ կյանքի ընթացքում աթենական դեմոկրատիայի հակառակորդ էր: Աթենքում աշակերտել է Կրատիլոսին, այնուհետև` հիմնականում Սոկրատեսին: Փիլիսոփայական զարգացումն նրան հանգեցրեց Սոկրատեսի դպրոցին:

Օլիմպիական խաղերն իրենցից ներկայացնում են Հին Հունաստանի հնագույն և առավել տարածված համահունական տոնախմբություններ և մրցություններ, որոնք տեղի են ունեցել սրբազան ամսում ՝ ամառային արևադարձից, հունիսի 22-ից հետո, առաջին լիալուսնի ժամանակ, Օլիմպոսում, ի պատիվ Զևս աստծո: Առավել հավաստի տվյալները Օլիմպիական խաղերի մասին վերաբերում են մ.թ.ա. 776թ.-ին, երբ գրանցվել են հաղթողների անունները, սկսվել խաղերի համարակալումը: Խաղերի ժամանակ հայտարարվել է բոլոր հույների համար պարտադիր սրբազան հաշտություն, որի ընթացքում Հունաստանում դադարացվել են պատերազմական գործողությունները, և Օլիմպոս տանող ճանապարհները դարձել անվտանգ:

АРГИШТИ I (на языке урарту Аргиштише, арм. Argishti, англ. Argishtis), царь Урарту в 785-763 гг. до н. э., сын царя Менуа.
Известно несколько десятков его надписей, в том числе пространная летопись, высеченная на Ванской скале; упоминается он и в ассирийских надписях. В царствование Аргишти I Урарту превратилось в могущественную державу Ближнего Востока.

КАСТРО Фидель (Фидель Кастро РусCastro Ruz) (р. 13 августа 1926), кубинский государственный деятель, премьер-министр (1959-1976), председатель Государственного совета и Совета министров Кубы (1976-2008).

Մեսրոպ Մաշտոցը Հայոց այբուբենի ստեղծողն է, հայալեզու դպրոցի և գրականության հիմնադիրը:
Ծնունդով եղել է Տարոնի Հացեկաց գյուղից, Վարդան անունով շինականի որդին: Ծննդյան հավանական տարին՝ 361թ.: Կրթություն է ստացել Ներսես Մեծ հայրապետի՝ Հայաստանում բաց արած օտարալեզու դպրոցներից մեկում՝ տիրապետելով հունարենին, ասորերենին և պարսկերենին:

Петр I Великий родился 30 мая (9 июня) 1672 в Москве в семье российского царя Алексея Михайловича. Петр был младшим сыном царя Алексея Михайловича. Царь Алексей был женат два раза: в первый раз на Марье Ильиничне Милославской (1648-1669), во второй — на Наталье Кирилловне Нарышкиной (с 1671 года). От первого брака у него было 13 детей. Многие из них умерли ещё при жизни отца, и из сыновей только Федор и Иван его пережили, хотя и были оба серьезно болезненными. Быть может, мысль остаться без наследников побудила царя Алексея спешить вторым браком.

Чингисхан (около 1155 — 1227 гг.) — монгольский император, родился в урочище на берегу реки Онон. Его отец, вождь Есугей, в это время вел военную кампанию против татарского предводителя по имени Темучин. Война окончилась победой Есугея. Разгромив врага, он вернулся домой, где его встретило известия, что его жена Оэлун родила сына. Осмотрев ребенка, Есугей увидел на маленькой ладошке, сжатой в кулак, пятнышки запекшейся крови. Суеверный монгол связал это со своей победой над татарским вождем и назвал младенца Темучином.

В 74 году до н. э. в итальянском городе Капуя произошло событие, которому предстояло не только оказать существенное влияние на жизнь Римского государства в последующие несколько лет, но и века спустя обрести совершенно новую значимость уже вне своего исторического контекста. Восстание Спартака давно утратило исключительную принадлежность к истории, как и его вождь, чье имя превратилось в сознании людей в символ освободительной борьбы. Историческое существование Спартака представляет собой парадокс сродни загадочным картинкам, на которые надо смотреть очень пристально, чтобы разглядеть в пестром нагромождении геометрических фигур и мельчайших повторяющихся картинок объемные изображения.