Կրոն բառը հայերեն ստուգաբանվում է կարգ, կանոն, վարք, օրենք, սովորություն, վարդապետություն, հավատք, ծագելով կրել բառից (որպէս թէ կրեալ եւ պահեալ, կամ կրելի օրինոք (Հր. Աճառյան, Հայերեն արմատական բառարան): Հանրագիտակ Ղևոնդ Ալիշանը կրոնը բխեցնում է կիրք բառից, մեկնելով այն իբրև ներքին զգացում: Religio լատիներեն նշանակում է առաքինութ-յուն, սրբություն, պաշտամունքի առարկա: Կրոնը որպես ներքին զգացում՝ հավատք, ծագել ու զարգա¬ցել է մարդկային գիտակցությանը համընթաց, ներկայացնելով հա¬սարակական գիտակցության ուրույն ձև, որն արտացոլում է առանձին մարդու և ողջ հասարակության աշխարհայեցողության ու մտածելակերպի գերբնականացված, սրբազնացված ոլորտը: Կրո-նի, հավատքի, գերբնականի հարցերը վաղուց են հետաքրքրել բնագետներին, իմաստասերներին, աստվածաբաններին: Արարիչ աստծո վերաբերյալ խորհրդածությունները հանգիստ չեն տվել բո-լոր ժամանակների մտածողներին՝ աշխարհի տարբեր ծագերում: